344η Μοιρα Βομβαρδιστικών - 98ης Ομάδας Βομβαρδισμού
Θάταν παράβλεψη να μην προβάλω τον βίο και την πολιτεία του συνονόματού μου Αργύρη Χ. Καβάφη, της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ.
Ο Επιλοχίας (Ι) Αργύρης Καβάφης, γεννήθηκε στο Λονγκ Άϊλαντ της Νέας Υόρκης στις 18 Νοεμβρίου 1921. Και ήταν γιος Ελλήνων μεταναστών του Αλέξανδρου Αργυρίου Καβάφη και της Χρυσούλας Σπυρίδωνος από τις 40 Εκκλησιές της Ανατολικής Θράκης.
Με συγγενείς και των δυο οικογενειών, στις “40 Εκκλησιές” της πόλεως της Θεσσαλονίκης.
Η οικογένεια είχε 4 παιδιά, ο Αργύρης πρώτος, και στη σειρά ο Σπύρος, η Δέσποινα και η Βιργινία.
Ένας από τους παιδικούς του φίλους, ο Τεντ Ότις, ο οποίος αργότερα παντρεύτηκε την αδελφή του Δέσποινα αργότερα, μιλά για τα παιδικά και τα εφηβικά τους χρόνια:
«Συνάντησα τον Αργύρη για πρώτη φορά το 1933. Είχε έρθει στην γειτονιά μου για να επισκεφτεί την θεία του Μελάνθη. Οι γονείς μου με έστειλαν στο σπίτι της για να γνωρίσω τον ανιψιό της και να παίξουμε μαζί. Ο Αργύρης εκείνη την εποχή ήταν 12 ετών, ενώ εγώ ήμουν μόνο 10. Και αναρωτιόμουν αν θα ταιριάζαμε. Παρόλα αυτά, πήγα να τον επισκεφτώ και να κάνουμε παρέα, γιατί ήταν καινούριος στην γειτονιά και δεν είχε φίλους. Μόλις έφθασα στο διαμέρισμα της κυρίας Μελάνθης, τον είδα να στέκεται στην κορυφή της μαρμάρινης σκάλας γραβατωμένος και κουστουμαρισμένος, λόγω της επίσκεψης στην θεία του. Για να πω την αλήθεια, αρχικά δεν ενθουσιάστηκα, γιατί ήταν υπερβολικά καλοντυμένος για τα γούστα μου. Παρόλα αυτά, αρχίσαμε να κάνουμε παρέα, και λίγο αργότερα γνώρισα και τον αδελφό του τον Σπύρο, με τον οποίο είχαμε την ίδια ηλικία. Με τον Σπύρο γίναμε αμέσως κολλητοί φίλοι, και αυτό κράτησε για όλο το υπόλοιπο της ζωής μας. Και ο Αργύρης όμως, ήταν πάντα παρών στις παρέες μας. Στις βόλτες μας και στα παιχνίδια μας. Καθώς μπαίναμε στην εφηβεία, ο Αργύρης μαζί με άλλους δύο από την παρέα μας, άρχισαν να ασχολούνται συστηματικά με την γυμναστική και τα βάρη. Μεγαλώναμε στην ίδια γειτονιά, σε μια δύσκολη περιοχή, στο νότιο Μπρονξ. Τα παιδιά είχαν παθιαστεί τόσο πολύ με το να φτιάξουν ένα γυμνασμένο και γραμμωμένο κορμί, που τους έβλεπα κάθε μέρα να ασκούνται και να συναγωνίζονται σκληρά μεταξύ τους. Μερικές φορές, μετά την προπόνηση έβγαζαν φωτογραφίες, παίρνοντας εντυπωσιακές πόζες σαν να ήταν επαγγελματίες μπόντυ-μπίλντερ. Επίσης, ένα από τα χαρακτηριστικά του Αργύρη ήταν το γεγονός ότι λάτρευε το γάλα. Πολλές φορές ξυπνούσε το πρωί, και πηγαίνοντας κρυφά στο ψυγείο, άνοιγε ένα-ένα τα μπουκάλια με το γάλα και έτρωγε την κρέμα που είχε συσσωρευτεί στην επιφάνεια. Αυτό έκανε έξαλλες τις μικρότερες αδελφές του, οι οποίες του έβαζαν τις φωνές. Αργότερα, όταν ξέσπασε ο πόλεμος χαθήκαμε προσωρινά, γιατί οι οικογένειές μας μετακόμισαν, αλλάζοντας διεύθυνση κατοικίας».
Μνήμες της Μικράς Ασίας
"Τι σε μέλλει εσένανε από πού είμαι εγώ;"
Ταυτότητα και μνήμη στα τραγούδια της προσφυγιάς
Σάββατο 9 Απριλίου
"Απ’ τον τόπο πού ‘ρθα εγώ ξέρουν ν’ αγαπούν
ξέρουν τον καημό να κρύβουν, ξέρουν να γλεντούν"!
"Όλα τ’ άλλα τά ΄χαμε χάσει. Tο τραγούδι είχε γλυτώσει μέσα μας.
Δεν έπρεπε να τ’ αφήσουμε να πάει χαμένο, να χαθεί κι αυτό".
Τιμώντας την επέτειο των 100 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης παρουσιάζει μια μουσική παράσταση με θέμα τον ρόλο και τη σημασία της μουσικής και του τραγουδιού ως ταυτότητα και μνήμη για τον προσφυγικό Ελληνισμό.Τα κείμενα αφηγείται ο Λάμπρος Λιάβας, ενώ τα τραγούδια ερμηνεύουν με τις χαρακτηριστικές φωνές τους η Μαριώ, η Μελίνα Κανά, η Λιζέτα Καλημέρη και ο τραγουδιστής του μουσικού σχήματος «Ροδόπη» Δρόσος Κουτσοκώστας.
Η παράσταση ξεκινάει, παρουσιάζοντας τη μουσική ζωή πριν το 1922 στις ακμάζουσες κοινότητες των Ρωμιών. Παρακολουθεί την απώλεια και το τραύμα της προσφυγιάς έτσι όπως αποτυπώθηκαν στα τραγούδια. Για να καταλήξει στην εγκατάσταση στις νέες πατρίδες, όπου οι πρόσφυγες μέσα από το τραγούδι και τον χορό διακήρυξαν την ταυτότητά τους, πήραν κουράγιο να ξαναστήσουν τη ζωή τους κι επηρέασαν σημαντικά τις τοπικές μουσικές, ενώ η «Μικρασιάτικη Σχολή του Ρεμπέτικου» ανέδειξε κορυφαίους μουσικούς και τραγουδιστές.
Δεν είναι "χρήσιμοι ηλίθιοι", όπως συνηθίσαμε τελευταία να τους αποκαλούμε! Απλά, καθαρά, και ξάστερα, είναι ΗΛΊΘΙΟΙ!.. ΠΑΝΗΛΊΘΙΟΙ!..
Και ο Πιτιγκρίλι είχε πει: "Προτιμώ να φιλήσω στα χείλη έναν λεπρό, παρά να κάνω χειραψία μ' έναν ηλίθιο"!
Πρόκειται για την πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου, σύμπασα, η οποία καθημερινώς και αδιαλείπτως, μας οδηγεί στον όλεθρο και την καταστροφή. Συμπορευομένης ομού και της (μεγάλης) στρατιωτικής μας ηγεσίας! Ανθρώπους που τα τελευταία χρόνια το μόνο που τους ένοιαζε ήταν τα "αναδρομικά" και τα "ψίχουλα", κατά τη γνώμη τους που εισέπρατταν! Έπαιρναν ως ανταμοιβή, για τις τεμπέλικες εργασίες στο Κράτος που πρόσφεραν!.. Πολυτελή στρατόπεδα και Κέντρα αναψυχής, γυάλισμα των όπλων να μην τα φάει η σκουριά, βόλτα τα στρατιωτικά οχήματα και τα άρματα στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου και 25ης Μαρτίου, να δει το πόπολο να χάξει, πόσο καλά ξέρουν να τα οδηγούν οι φαντάροι μας!
Αυτό, να μη ληφθεί υπόψιν πως είμαι κατά των παρελάσεων και των επετείων. Τα τελευταία 70 χρόνια όμως, ο Ελληνικός στρατός δεν έριξε την παραμικρή ντουφεκιά σε εχθρικό στόχο, και δυο φορές που χρειάστηκε να το κάνει, μία στην Κύπρο το 1974, αυτο-προδώθηκε και αυτο-πουλήθηκε ξετσίπωτα, χωρίς ίχνος εθνικής συνειδήσεως, η άλλη στα Ίμια -το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού- το "βατερλώ" του στρατού μας κυριολεκτικά, στον 20ο αιώνα, και μία τρίτη προδοσία, επαναλαμβάνεται τώρα! Στέλνοντας όπλα στην Ουκρανία, η μοναδική χώρα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ που προέβη σε μια τέτοια ενέργεια, ακόμα μία πράξη αυτοκτονική!