AΡΓΥΡΗΣ ΚΑΒΑΦΗΣ: Ο ΧΑΛΚΕΝΤΕΡΟΣ ΈΛΛΗΝΑΣ ΠΟΛΥΒΟΛΗΤΉΣ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΤΙΚΟΎ "ΜΠΙ" ΤΗΣ Π.Α. ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΟΝ Β' ΠΠ

344η Μοιρα Βομβαρδιστικών - 98ης Ομάδας Βομβαρδισμού

Θάταν παράβλεψη να μην προβάλω τον βίο και την πολιτεία του συνονόματού μου Αργύρη Χ. Καβάφη, της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ.
Ο Επιλοχίας (Ι) Αργύρης Καβάφης, γεννήθηκε στο Λονγκ Άϊλαντ της Νέας Υόρκης στις 18 Νοεμβρίου 1921. Και ήταν γιος Ελλήνων μεταναστών του Αλέξανδρου Αργυρίου Καβάφη και της Χρυσούλας Σπυρίδωνος από τις 40 Εκκλησιές της Ανατολικής Θράκης.
Με συγγενείς και των δυο οικογενειών, στις “40 Εκκλησιές” της πόλεως της Θεσσαλονίκης.
Η οικογένεια είχε 4 παιδιά, ο Αργύρης πρώτος, και στη σειρά ο Σπύρος, η Δέσποινα και η Βιργινία.
Ένας από τους παιδικούς του φίλους, ο Τεντ Ότις, ο οποίος αργότερα παντρεύτηκε την αδελφή του Δέσποινα αργότερα, μιλά για τα παιδικά και τα εφηβικά τους χρόνια:
«Συνάντησα τον Αργύρη για πρώτη φορά το 1933. Είχε έρθει στην γειτονιά μου για να επισκεφτεί την θεία του Μελάνθη. Οι γονείς μου με έστειλαν στο σπίτι της για να γνωρίσω τον ανιψιό της και να παίξουμε μαζί. Ο Αργύρης εκείνη την εποχή ήταν 12 ετών, ενώ εγώ ήμουν μόνο 10. Και αναρωτιόμουν αν θα ταιριάζαμε. Παρόλα αυτά, πήγα να τον επισκεφτώ και να κάνουμε παρέα, γιατί ήταν καινούριος στην γειτονιά και δεν είχε φίλους. Μόλις έφθασα στο διαμέρισμα της κυρίας Μελάνθης, τον είδα να στέκεται στην κορυφή της μαρμάρινης σκάλας γραβατωμένος και κουστουμαρισμένος, λόγω της επίσκεψης στην θεία του. Για να πω την αλήθεια, αρχικά δεν ενθουσιάστηκα, γιατί ήταν υπερβολικά καλοντυμένος για τα γούστα μου. Παρόλα αυτά, αρχίσαμε να κάνουμε παρέα, και λίγο αργότερα γνώρισα και τον αδελφό του τον Σπύρο, με τον οποίο είχαμε την ίδια ηλικία. Με τον Σπύρο γίναμε αμέσως κολλητοί φίλοι, και αυτό κράτησε για όλο το υπόλοιπο της ζωής μας. Και ο Αργύρης όμως, ήταν πάντα παρών στις παρέες μας. Στις βόλτες μας και στα παιχνίδια μας. Καθώς μπαίναμε στην εφηβεία, ο Αργύρης μαζί με άλλους δύο από την παρέα μας, άρχισαν να ασχολούνται συστηματικά με την γυμναστική και τα βάρη. Μεγαλώναμε στην ίδια γειτονιά, σε μια δύσκολη περιοχή, στο νότιο Μπρονξ. Τα παιδιά είχαν παθιαστεί τόσο πολύ με το να φτιάξουν ένα γυμνασμένο και γραμμωμένο κορμί, που τους έβλεπα κάθε μέρα να ασκούνται και να συναγωνίζονται σκληρά μεταξύ τους. Μερικές φορές, μετά την προπόνηση έβγαζαν φωτογραφίες, παίρνοντας εντυπωσιακές πόζες σαν να ήταν επαγγελματίες μπόντυ-μπίλντερ. Επίσης, ένα από τα χαρακτηριστικά του Αργύρη ήταν το γεγονός ότι λάτρευε το γάλα. Πολλές φορές ξυπνούσε το πρωί, και πηγαίνοντας κρυφά στο ψυγείο, άνοιγε ένα-ένα τα μπουκάλια με το γάλα και έτρωγε την κρέμα που είχε συσσωρευτεί στην επιφάνεια. Αυτό έκανε έξαλλες τις μικρότερες αδελφές του, οι οποίες του έβαζαν τις φωνές. Αργότερα, όταν ξέσπασε ο πόλεμος χαθήκαμε προσωρινά, γιατί οι οικογένειές μας μετακόμισαν, αλλάζοντας διεύθυνση κατοικίας».

ΕΙΣΑΓΩΓΉ ΣΤΗΝ Π.Α. των ΗΠΑ

H επίθεση των Ιαπώνων στο Περλ Χάρμπορ, στις 7 Δεκεμβρίου 1941, βρήκε τον Αργύρη να εργάζεται στην βιοτεχνία των «ΓΟΥΝΕΣ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΚΟΥΜΑ” από την Καστοριά,  οι οποίοι ασχολούνταν με το εμπόριο γούνας.
Στις 2 Οκτωβρίου 1942, ο νεαρός Ελληνοαμερικανός έλαβε την κλήση για κατάταξη και παρουσιάστηκε στο Φορτ Τζέι της Νέας Υόρκης όπου έδρευε το αρχηγείο της 1ης Στρατιάς, προκειμένου να περάσει από επιλογή. Στην φόρμα στοιχείων που συμπλήρωσε, δήλωσε την προτίμησή του να υπηρετήσει στην Αμερικανική Αεροπορία ως ιπτάμενος. Με βάση όμως τους κανονισμούς που ίσχυαν στην “USAAF”, το 1942 ο Αργύρης δεν μπορούσε να μπει στην κλίμακα των αξιωματικών, αφού δεν είχε κολεγιακές σπουδές στο ενεργητικό του, κατά συνέπεια, δεν μπορούσε να επιλέξει την ειδικότητα του χειριστή ιπταμένου αεροσκαφών. Πιλότου. Η οποία δίνονταν μόνο σε αξιωματικούς.
Έτσι λοιπόν, αν και επιθυμούσε διακαώς να γίνει πιλότος καταδιωκτικού, επέλεξε να συνεχίσει την θητεία του ως ασυρματιστής-πολυβολητής, θεωρώντας πως έστω και έτσι, στο μέλλον θα είχε την ευκαιρία να πετύχει την κατάρριψη κάποιου εχθρικού αεροσκάφους.
Στα τέλη Απριλίου του 1943, αποφοίτησε με τον βαθμό του Λοχία (Ι) και έχοντας ολοκληρώσει επιτυχώς τα μαθήματα της συγκεκριμένης ειδικότητας, θα πάρει μετάθεση για την Αεροπορική Βάση Μπριγκς στο Τέξας, όπου τοποθετείται στην 458η Μοίρα, της 330ης Πτέρυγας Βομβαρδισμού εντασσόμενος στο πλήρωμα του Ανθυπολοχαγού (Ι) Τζων Ρεπ. 

Στις 9 Ιουλίου 1943 εκτελώντας άσκηση ναυτιλίας με το Β-24Ε 42-7124, τα μέλη του πληρώματος έφτασαν πολύ κοντά στον θάνατο για πρώτη φορά στη θητεία τους. Κατά την διάρκεια της πτήσης το αεροσκάφος εμφάνισε ξαφνική βλάβη, χάνοντας διαδοχικά τους τρεις κινητήρες του οι οποίοι έπαψαν να λειτουργούν λόγω δυσλειτουργίας των αντλιών καυσίμου.
Έχοντας σε χρήση μόνο τον 4ο κινητήρα ο Ανθυπολοχαγός (Ι) Ρεπ, διέταξε τους άνδρες του να πηδήξουν με τα αλεξίπτωτά τους, κοντά στην πόλη Αλαμογκόρντο του Νέου Μεξικού.
Ο Καβάφης ήταν από τους τελευταίους που εγκατέλειψαν το αεροπλάνο, και παραλίγο να μην τα καταφέρει! Την στιγμή που προσπαθούσε να βγει από την ανοιχτή πόρτα του δεξιού πλαγίου πολυβολητή, το Β-24Ε άρχισε να κλυδωνίζεται βίαια δεξιά και αριστερά, κάνοντας τον νεαρό αεροπόρο να χτυπιέται μπαλάκι στα τοιχώματα τού εσωτερικού της ατράκτου. Πριν προλάβει να πηδήξει έξω, ένιωσε σαν να τον άρπαξε ξαφνικά ένα αόρατο χέρι και να τον πέταξε με δύναμη προς τα πίσω. Τρομαγμένος σηκώθηκε και πάλι όρθιος, προσπαθώντας να κατευθυνθεί προς το άνοιγμα απέναντί του. Ευτυχώς, αυτή τη φορά ο βίαιος κλυδωνισμός της ατράκτου τον εκτόξευσε προς τα εμπρός, με αποτέλεσμα το σώμα του να περάσει μέσα από το ευμεγέθες άνοιγμα, και να βρεθεί στο κενό. Μόλις προσεδαφίστηκε έλυσε τους ιμάντες του αλεξιπτώτου του και έμεινε για λίγα λεπτά ξαπλωμένος στο έδαφος, προσπαθώντας να ηρεμήσει και να ξαναβρεί την αναπνοή του.
Και τα 10 μέλη του πληρώματος κατάφεραν να εγκαταλείψουν επιτυχώς το αεροσκάφος, ενώ αυτό  προσκρούοντας με δύναμη στο έδαφος ανατινάχτηκε.
Στα τέλη Αυγούστου 1943, έχοντας ολοκληρώσει την επιχειρησιακή τους εκπαίδευση, παίρνουν  μετάθεση για την 98η Πτέρυγα Βομβαρδισμού. Η συγκεκριμένη Πτέρυγα, εκείνη την περίοδο επιχειρούσε στο μέτωπο της Βορείου Αφρικής. Ο Ανθυπολοχαγός (Ι) Τζων Ρεπ και το πλήρωμά του, αφίχθησαν στην Αεροπορική Βάση Λέτε στην Λιβύη, στις 12 Σεπτεμβρίου 1943. Η οποία βρίσκονταν 10 χλμ. ανατολικά της Βεγγάζης. Εκεί τοποθετήθηκαν στην 344η Μοίρα Βομβαρδισμού και σύντομα πήραν το προσωπικό τους αεροσκάφος ένα B-24D με αριθμό σειράς 41-11803 το οποίο έφερε το γράμμα “K” ως κωδικό αναγνωρίσεως.
Το συγκεκριμένο είχε και την επωνυμία “Η ΡΟΖΥ ΤΑ ΚΑΤΈΣΤΡΕΦΕ”. Και αρχικά πετούσε με το πλήρωμα του Υπολοχαγού (Ι) Χέρμπερτ Άρενς. 

Τις πρώτες ημέρες οι νεοφερμένοι αεροπόροι άκουγαν με δέος τους παλαιότερους συναδέλφους τους, να διηγούνται τις εμπειρίες τους από την επιδρομή που είχαν εκτελέσει την 1η Αυγούστου του 1943 στα διυλιστήρια πετρελαίου, στο Πλοέστι της Ρουμανίας. Αν και είχε περάσει ήδη ενάμιση μήνας από την επιχείρηση "Παλιρροϊκό Κύμα", εντούτοις ο απόηχός της ήταν ακόμη έντονος μεταξύ των ανδρών που είχαν πάρει μέρος στην αποστολή. Όλοι τους δήλωναν υπερήφανοι που είχαν καταφέρει να χτυπήσουν έναν τέτοιο στόχο, στερώντας πολύτιμα καύσιμα από τις δυνάμεις του Άξονα, όμως το τίμημα ήταν μεγάλο, καθώς από τα 47 βομβαρδιστικά που συμμετείχαν, μόνο τα 21 κατάφεραν να γυρίσουν στη βάση τους με ασφάλεια.
Στις 18 Σεπτεμβρίου 1943, το πλήρωμα έλαβε το βάπτισμα του πυρός συμμετέχοντας στον βομβαρδισμό ενός σταθμού συγκεντρώσεως σιδηροδρομικών οχημάτων στην Πεσκάρα της  Ιταλίας. Ο Αργύρης σε αυτή την πρώτη του αποστολή, επάνδρωσε την θέση του αριστερού πλαγίου πολυβολητή. Σύμφωνα με την αναφορά που υπέβαλε ο Ανθυπολοχαγός (Ι) Ρεπ, οι βόμβες τους έπληξαν μια αμαξοστοιχία μήκους 100 ποδιών, και δεν συνάντησαν αντιαεροπορικά πυρά, ούτε κάποια εχθρική καταδίωξη.
Δύο ημέρες αργότερα, στις 20 Σεπτεμβρίου, συμμετείχαν στον βομβαρδισμό μιας σιδηροδρομικής γέφυρας νότια του Γκροσέτο στην Ιταλία, στην οποία όμως δεν κατάφεραν κάποιο καίριο πλήγμα. Αυτή τη φορά ο Αργύρης επάνδρωσε τον κοιλιακό πυργίσκο με τα δίδυμα πολυβόλα των 0,50 ιντσών.  

ΠΕΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η απόβαση των Συμμάχων στη Σικελία και η εισβολή τους στην ηπειρωτική Ιταλία, είχαν ως αποτέλεσμα την πτώση του Μουσολίνι από την εξουσία και την άνευ όρων παράδοση της Ιταλίας στις 8 Σεπτεμβρίου 1943.
Οι Βρετανοί αμέσως μετά την Ιταλική συνθηκολόγηση και την παράδοση του Ιταλικού Στόλου, προσπάθησαν να καταλάβουν τα Δωδεκάνησα στο Αιγαίο, τα οποία είχαν περιέλθει πλέον στα χέρια των Γερμανών. Αρχικά κατάφεραν να πάρουν τον έλεγχο της Κω, όμως στις 3 Οκτωβρίου οι Γερμανοί εισέβαλαν στο νησί. Οι Αμερικανοί προσπάθησαν να βοηθήσουν τους Βρετανούς, βομβαρδίζοντας τα αεροδρόμια που κατείχαν οι Γερμανοί, στην περιοχή των Αθηνών, πλήττοντας παράλληλα και το λιμάνι του Πειραιά, αλλά και στόχους στην Κρήτη. Έτσι λοιπόν, οι “Απελευθερωτές” του 98ης Βομβαρδιστικής Πτέρυγος, ανέλαβαν να πλήξουν τις Αεροπορικές Βάσεις στο Τατόι, την Ελευσίνα, αλλά και στο Καστέλλι, στο Ηράκλειο της Κρήτης.
Τα χαράματα της 4ης Οκτωβρίου 1943, o Επιλοχίας (Ι) Αργύρης Καβάφης μπαίνοντας στην αίθουσα για την καθιερωμένη Ενημέρωση, ένιωσε την καρδιά του να χτυπά τρελά, βλέποντας κρεμασμένο στον τοίχο έναν μεγάλο χάρτη της Ελλάδος! Μόλις οι άνδρες κάθισαν στις θέσεις τους, ο Αξιωματικός Επιχειρήσεων ανέβηκε στο βάθρο, ενώ στην αίθουσα απλώθηκε νεκρική σιγή. Δείχνοντας την Αθήνα στον χάρτη, ο αξιωματικός με έναν μακρόστενο ξύλινο χάρακα, ανακοίνωσε με φωνή βροντώδη: "Κύριοι! Στόχος για σήμερα είναι το αεροδρόμιο του Μενιδίου!".
Η σιωπή διακόπηκε προς στιγμήν από ψιθύρους και σχόλια, ειδικά από αεροπόρους οι οποίοι μέχρις εκείνη την στιγμή είχαν μετάσχει σε εξόδους, κυρίως πάνω από την Σούδα, το Μάλεμε, το Ναυαρίνο και τον Ισθμό της Κορίνθου.
Όλοι γνώριζαν πως η αντιαεροπορική προστασία στην ευρύτερη περιοχή των Αθηνών θα ήταν ισχυρή, λόγω της υπάρξεως των τριών αεροδρομίων και του λιμανιού του Πειραιά. Αφού ενημερώθηκαν αναλυτικά, σχετικά με τον βομβαρδισμό της Αεροπορικής Βάσης του Τατοΐου, οι άνδρες αναχώρησαν αμέσως για την γραμμή πτήσεων.
Οι απογειώσεις των 28 αεροσκαφών ξεκίνησαν στις 07:00 το πρωί και σύντομα το B-24D, “Η ΡΟΖΥ ΤΑ ΚΑΤΈΣΤΡΕΦΕ”, με το πλήρωμα του Ανθυπολοχαγού (Ι) Τζων Ρεπ, ήταν από τα πρώτα που βρέθηκαν στον αέρα.
Φθάνοντας πάνω από τις ακτές της Λιβύης, συναντήθηκαν με δεκαοκτώ “Απελευθερωτές” της 376ης Πτέρυγας Βομβαρδισμού, με τα οποία θα επιχειρούσαν στην ίδια αποστολή, και όλοι μαζί ακολούθησαν πορεία προς βορρά.
Η ορατότητα στην περιοχή του στόχου ήταν καλή και καθώς ο σχηματισμός πλησίαζε πάνω από την Αθήνα πετώντας στα 20.000 πόδια, ο Αργύρης άρχισε να ερευνά ανήσυχος τον ουρανό για τυχόν εμφάνιση Γερμανικών καταδιωκτικών. Σφίγγοντας νευρικά το πολυβόλο στα χέρια του, έριχνε και κάποιες βιαστικές ματιές προς το έδαφος, προσπαθώντας μάταια να διακρίνει την Ακρόπολη, όμως οι πρώτες εκρήξεις των αντιαεροπορικών τον έκαναν να μαζευτεί στην θέση του.
Οι Γερμανοί αντέδρασαν με πυκνά πυρά φραγμού, τα οποία αν και ήταν ακριβή ως προς το ύψος πτήσης των Αμερικανικών βομβαρδιστικών, εντούτοις το αντιαεροπορικό μπαράζ επικεντρώνονταν λίγο πιο μακριά από τα Β-24D του σχηματισμού.
Σύντομα, η βόρεια πλευρά τού αεροδρομίου τού Τατοΐου καλύφθηκε από τις εκρήξεις των βομβών. Ο διάδρομος χτυπήθηκε επανειλημμένα γεμίζοντας κρατήρες, ενώ παρατηρήθηκαν και τέσσερα απευθείας πλήγματα στα υπόστεγα των αεροσκαφών, όπου σε ένα από αυτά σημειώθηκε μια μεγάλη έκρηξη. Επίσης, μία βόμβα έπληξε το διοικητήριο του αεροδρομίου, ενώ από τα 40 περίπου καταδιωκτικά Μe-110 που ήταν αραιωμένα στους χώρους διασποράς, τα 4 πήραν φωτιά και καταστράφηκαν. Δεν υπήρξαν απώλειες βομβαρδιστικών, και έξι Β-24 τα οποία ήταν εξοπλισμένα με κάμερες, τράβηξαν αρκετές λήψεις προκειμένου οι φωτογραφίες να αναλυθούν αργότερα. O Ανθυπολοχαγός (Ι) Ρεπ, ανέφερε ότι οι βόμβες τού αεροσκάφους του έπληξαν τον χώρο των υποστέγων και τον χώρο διασποράς των αεροσκαφών, οι οποίοι καλύφθηκαν από εκρήξεις, καπνούς και σύννεφα σκόνης. Δύο βόμβες κόλλησαν στους πυλώνες ανάρτησης, όμως αργότερα κατάφερε να τις απορρίψει πάνω από την θάλασσα.
Την επόμενη ημέρα, 5 Οκτωβρίου 1943, ο Καβάφης και οι συνάδελφοί του πετώντας ξανά με το “Η ΡΟΖΥ ΤΑ ΚΑΤΈΣΤΡΕΦΕ”, βομβάρδισαν την Αεροπορική Βάση της Ελευσίνας, συνολικά 42 αεροσκάφη από το 376η και την 98η Βομβαρδιστική Πτέρυγα, άδειασαν το φορτίο τους πάνω από τον διάδρομο και τις εγκαταστάσεις στο βόρειο τμήμα του αεροδρομίου.
Όπως στο Τατόι, έτσι και στην Ελευσίνα εντοπίστηκαν και πάλι στους χώρους διασποράς περίπου 40-50 δικινητήρια αεροσκάφη. Τα περισσότερα από αυτά διέθεταν διπλό κάθετο σταθερό και αναγνωρίστηκαν ως Μe-110. Αυτή την φορά οι Γερμανοί ήταν καλύτερα προετοιμασμένοι, και ο σχηματισμός αναχαιτίστηκε από εννέα Μe-109G τα οποία είχαν απογειωθεί από το αεροδρόμιο του  Καλαμακίου (Χασάνι). 

 
Κατά την διάρκεια της αερομαχίας έξι Β-24D χτυπήθηκαν, εκ των οποίων το ένα σοβαρά, όμως παρά τις ζημιές που υπέστησαν κατάφεραν να επιστρέψουν στην βάση τους. Το B-24D, '803 K', “Η ΡΟΖΥ ΤΑ ΚΑΤΈΣΤΡΕΦΕ”, στο οποίο επέβαινε ο Αργύρης αρχικά δέχθηκε ορισμένες μετωπικές επιθέσεις, όμως από τα αμυντικά πυρά των πολυβολητών τού σχηματισμού, καταρρίφθηκαν δύο Me-109G, τα οποία φάνηκαν να συντρίβονται στην θάλασσα.
Λίγο αργότερα το βομβαρδιστικό δέχθηκε τρεις ακόμη επιθέσεις αυτή τη φορά από τα νώτα του. Δύο από τα Μe-109G πλησίασαν σε κοντινή απόσταση και πολυβολώντας από τις 500 και τις 300 γιάρδες, επέφεραν ορισμένα πλήγματα πριν απαγκιστρωθούν.
Κατά την διάρκεια της αερομαχίας ο Καβάφης ξόδεψε 60 φυσίγγια, βάλλοντας εναντίον των “Μέσερσμιθ”, όμως δεν διεκδίκησε κάποια επιτυχία. Οι πολυβολητές του σχηματισμού πιστώθηκαν συνολικά με τρεις επιβεβαιωμένες καταρρίψεις.
Στις 6 Οκτωβρίου δεν εκτελέστηκαν αποστολές και οι ιπτάμενοι βρήκαν την ευκαιρία να ξεκουραστούν και να αποφορτιστούν για λίγο από το άγχος των επιχειρήσεων. Το επόμενο τετραήμερο προβλέπονταν ιδιαίτερα καυτό, καθώς οι επιτελείς της 12ης Αεροπορικής Δύναμης σχεδίαζαν να καθηλώσουν στο έδαφος τα αεροπλάνα της Λουφτβάφε που επιχειρούσαν από την Κρήτη.

Στις 7 Οκτωβρίου 1943, ο στόχος που ανατέθηκε στην 98η Πτέρυγα ήταν το Γερμανικό αεροδρόμιο στο Καστέλλι, και συνολικά 24 αεροσκάφη πήραν μέρος στην αποστολή, αυτή τη φορά, ο Καβάφης με τους υπολοίπους άνδρες του πληρώματος χρησιμοποίησαν το B-24D 41-24023 D, με το οποίο έπληξαν εγκάρσια τον διάδρομο με 9 βόμβες των 500 λιβρών.
Το αντιαεροπορικό πυρ ήταν ακριβές ως προς το ύψος και την κατεύθυνση των αεροσκαφών, όμως δεν υπήρξαν απώλειες. Στις 8 Οκτωβρίου 22 αεροσκάφη επέδραμαν ξανά στην Κρήτη, και αυτή τη φορά βομβάρδισαν το Γερμανικό αεροδρόμιο του Ηρακλείου προσπαθώντας να καταστήσουν ανενεργούς τους διαδρόμους απογειώσεων.
Το πλήρωμα του Ανθυπολοχαγού (Ι) Ρεπ πετώντας ξανά με το “023 D”, αναγκάστηκε να προβεί σε ομαδική άφεση βομβών λόγω βλάβης του διαστημομέτρου στον πίνακα των βομβών. Κατά την διάρκεια της επιδρομής παρατηρήθηκαν αρκετά πλήγματα στις διασταυρώσεις των διαδρόμων απογείωσης. Επίσης χτυπήθηκαν δύο υπαίθριες αποθήκες καυσίμων και πυρομαχικών οι οποίες και ανεφλέγησαν.
Στις 9 Οκτωβρίου η 98η Πτέρυγα βομβάρδισε για δεύτερη φορά το Γερμανικό αεροδρόμιο της πόλης. Οι βόμβες τού “023 D” έπληξαν τις διασταυρώσεις των διαδρόμων και κάποιες εξερράγησαν μεταξύ τριών αεροσκαφών. Κατά την απενημέρωση ο Καβάφης και οι συνάδελφοί του ανέφεραν ότι εντόπισαν στο έδαφος ορισμένες θέσεις πυροβόλων, οι οποίες ήταν σκαμμένες στην βραχώδη ακτή. Επίσης, ανέφεραν την ύπαρξη ενός ακόμη αεροδρομίου το οποίο δεν το είχε ο χάρτης, με στίγμα 3515Ν και 2513Ε. Πιθανότατα, επρόκειτο για κάποιο πεδίο προσγειώσεων στο Τυμπάκι.
Στις 10 Οκτωβρίου στόχος ήταν και πάλι το βόρειο τμήμα των διαδρόμων στο Ηράκλειο, όμως αυτή την φορά η πυκνή συννεφιά επηρέασε την ακρίβεια του βομβαρδισμού και τα αποτελέσματα δεν ήταν δυνατόν να εξακριβωθούν. Τις επόμενες ημέρες το ενδιαφέρον των επιτελών της USAAF επικεντρώθηκε σε στόχους στην Ιταλία και την κεντρική Ευρώπη. Στις 13 Οκτωβρίου, η 344η Μοίρα Βομβαρδισμού μεταστάθμευσε από την Μπενίνα της Λιβύης, στο αεροδρόμιο Χέργκλα, 90 χλμ. νοτιοδυτικά της Τύνιδας. Από εκεί το πλήρωμα πέταξε άλλες τέσσερις φορές μέχρι το τέλος του μήνα, βομβαρδίζοντας διάφορους στόχους στην Ιταλία και την Αυστρία. Σε αυτές τις εξόδους χρησιμοποίησαν το B-24D, “803 Κ”, "“Η ΡΟΖΥ ΤΑ ΚΑΤΈΣΤΡΕΦΕ” το οποίο είχε πλέον επισκευαστεί μετά τις ζημιές που είχε υποστεί πριν λίγες ημέρες κατά την επιδρομή στην Ελευσίνα.

Η ΠΡΏΤΗ (ΠΙΘΑΝΗ) ΚΑΤΆΡΡΙΨΗ

Στις 2 Νοεμβρίου 1943 ο Επιλοχίας (Ι) Καβάφης και οι συνάδελφοί του έλαβαν μέρος σε μία από τις πιο δύσκολες και περιπετειώδεις αποστολές της θητείας τους.
H 98η Πτέρυγα Βομβαρδισμού απογείωσε 26 αεροσκάφη τα οποία σε συνεργασία με τα Β-17G της 99ης Πτέρυγας, θα βομβάρδιζαν το τεράστιο βιομηχανικό συγκρότημα στο Βιένερ Νέουσταντ 50 χλμ. νότια της Βιέννης.
Στόχος τους ήταν ένα εργοστάσιο το οποίο κατασκεύαζε ατράκτους για τα Me-109. Επίσης, στα διάφορα εργοστάσια της περιοχής κατασκευάζονταν τα περίφημα άρματα μάχης Πάντσερ, τα βαρέα καταδιωκτικά Me-110, ενώ επισκευάζονταν και βομβαρδιστικά της εταιρείας Γιούνκερς. Η αποστολή δεν ξεκίνησε καλά καθώς επτά “Απελευθερωτές” αναγκάστηκαν να ματαιώσουν λόγω μηχανικών προβλημάτων και κακοκαιρίας. Πάνω από τον στόχο το αντιαεροπορικό πυρ ήταν πυκνό και εύστοχο, ο Καβάφης είδε με τρόμο ένα Β-24D να δέχεται ένα καίριο πλήγμα και να διαλύεται στον αέρα χωρίς επιζώντες!
Μέσα από τον κοιλιακό πυργίσκο παρατηρούσε με δέος τις εκρήξεις των αντιαεροπορικών πυρών, ενώ στο έδαφος μπορούσε να διακρίνει τους καπνούς και τις εκρήξεις των βομβών που ισοπέδωναν κτίρια και εγκαταστάσεις. Μόλις τα αμερικανικά βομβαρδιστικά έλαβαν πορεία επιστροφής, τα καταδιωκτικά της Λουφτβάφε ανέλαβαν δράση. Μια ομάδα από 40-50 περίπου Me-109 και Fw-190 τους επιτέθηκαν, αρχικά από τα πλάγια, στον σχηματισμό των Β-24D δεκάδες πολυβόλα στράφηκαν προς το μέρος τους εξαπολύοντας ένα χείμαρρο βλημάτων. Καθώς οι Γερμανοί διώκτες άνοιξαν και αυτοί πυρ, χιλιάδες τροχιοδεικτικά άρχισαν να διατρέχουν τον ουρανό προς όλες τις κατευθύνσεις.
Ένα Μe-109G βυθίστηκε από ψηλά βάλλοντας καταιγιστικά εναντίον του Β-24D, '803 K' και ορισμένα βλήματα διέτρησαν την άτρακτο και τις πτέρυγες του βομβαρδιστικού. Καθώς το καταδιωκτικό πλησίαζε, ο πολυβολητής του μεσαίου άνω πυργίσκου Επιλοχίας (Ι) Τζων Χοχ, εξαπέλυσε εναντίον του μια ριπή από 50 σφαίρες, κάποιες από αυτές έπληξαν την δεξαμενή καυσίμου. Το Γερμανικό καταδιωκτικό εξερράγη ξαφνικά στον αέρα και διαλύθηκε σε κομμάτια τυλιγμένο μέσα σε μια πορτοκαλί λάμψη φωτιάς και μαύρου καπνού. Η ενδοσυνεννόηση κατακλύστηκε από κραυγές και επιφωνήματα των ανδρών, όμως ο Ανθυπολοχαγός (Ι) Ρεπ τους επέστησε την προσοχή διατάζοντας να συνεχίσουν την κατάδειξη των στόχων, αναφέροντας θέση-ύψος-κατεύθυνση, για κάθε Γερμανικό καταδιωκτικό που τους πλησίαζε.
Εν τω μεταξύ ο Επιλοχίας (Ι) Καβάφης κλεισμένος μέσα στον ολομεταλλικό σφαιρικό πυργίσκο της κοιλιάς, συνέχιζε να περιστρέφεται προς όλες τις κατευθύνσεις βάλλοντας με τα δύο πολυβόλα των 0,50 ιντσών, εναντίον όσων Γερμανών χειριστών διέσχιζαν κάθετα τον σχηματισμό. Ένα ακόμη Μe-109G επιτέθηκε στο Β-24D '803 K' από το οπίσθιο ημισφαίριο πυροβολώντας με μανία, όμως δέχτηκε τα αμυντικά πυρά των πολυβολητών και ανεφλέγη. Το καταδιωκτικό πέρασε με φόρα κάτω από την κοιλιά του βομβαρδιστικού, μπαίνοντας στα σκόπευτρα του Καβάφη ο οποίος εξαπέλυσε μια μακρόσυρτη ριπή εναντίον του. Οι επιθέσεις συνεχίστηκαν για 35 λεπτά και κατόπιν οι Γερμανοί χειριστές αποχώρησαν. Ένα ακόμη Β-24D φάνηκε να μπαίνει σε μια ελαφρά κάθοδο και να εγκαταλείπει τον σχηματισμό, αφήνοντας πίσω του μία λεπτή γραμμή καπνού. Το B-24D "ΦΙΝΙΤΟ ΜΠΕΝΙΤΟ" είχε προλάβει να βομβαρδίσει τον στόχο, όμως λίγο αργότερα δέχθηκε ένα βλήμα στην άδεια αποθήκη βομβών. Η έκρηξη δημιούργησε μια τεράστια τρύπα κοντά στο σημείο της ένωσης με τις πτέρυγες εξαφανίζοντας το πάνω μέρος της ατράκτου! Πέντε αλεξίπτωτα πρόλαβαν να ανοίξουν στον ουρανό, και αμέσως μετά το χτυπημένο αεροσκάφος κόπηκε στη μέση. Στο τέλος της αερομαχίας οι πολυβολητές του σχηματισμού είχαν πετύχει 7 επιβεβαιωμένες καταρρίψεις και 3 πιθανές. Ο Ελληνοαμερικανός πολυβολητής είχε ξοδέψει 350 σφαίρες, διεκδικώντας ένα Μe-109G ως πιθανή κατάρριψη.
Καθώς το πληγωμένο '803 K' άρχισε να απομακρύνεται από τον στόχο, ήταν φανερό πως δεν θα κατάφερνε να φτάσει στην βάση του στην Χέργκλα της Τυνησίας. Οι ζημιές που είχε υποστεί από τα αντιαεροπορικά πυρά και τις επιθέσεις των καταδιωκτικών ήταν σοβαρές, όμως ο Αργύρης και το υπόλοιπο πλήρωμα δεν ήθελαν να πηδήξουν με τα αλεξίπτωτα πάνω από την Αδριατική Θάλασσα. Άλλωστε οι αναμνήσεις από το ατύχημα στις ΗΠΑ, πριν από τέσσερις μήνες ήταν ακόμη νωπές. Επιπλέον, ο αριστερός πλάγιος πολυβολητής, Επιλοχίας (Ι) Χάουαρντ Μπράουν, είχε τραυματιστεί σοβαρά από κάποιο θραύσμα και έχρηζε νοσηλείας. Φθάνοντας πάνω από τις ακτές της κεντρικής Ιταλίας ο Ανθυπολοχαγός (Ι) Ρεπ αποφάσισε να προβεί σε αναγκαστική προσγείωση. Τα κατάφερε να προσυδατώσει το '803 Κ' σε ένα αβαθές σημείο της λίμνης Λεσίνα, λίγα χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Φότζια. Δυστυχώς, στην αναφορά μάχης της 98ης Πτέρυγας Βομβαρδισμού, εκτός από το όνομα της λίμνης δεν αναγράφονται περισσότερες λεπτομέρειες για το περιστατικό.
Το πλήρωμα αργότερα μεταφέρθηκε σε κάποιο κοντινό συμμαχικό αεροδρόμιο, όπου την επόμενη ημέρα παρελήφθη από το Β-24D του Υπολοχαγού (I) Άντριου Σιάπελ και επέστρεψε στην βάση του. Μέχρι εκείνη την στιγμή (2 Νοεμβρίου 1943) ο Καβάφης είχε βάλει στο ενεργητικό του 13 αποστολές, στις 9 από αυτές είχε πετάξει με το “803 Κ”.
Αν και δεν είναι γνωστή η έκταση των ζημιών που υπέστη το συγκεκριμένο αεροσκάφος, το σίγουρο είναι πως μετά από αυτή την αποστολή, το B-24D 41-11803, 'Κ', "Η ΡΟΖΥ ΤΑ ΚΑΤΈΣΤΡΕΦΕ”", διαγράφηκε από τον κατάλογο της 98ης Πτέρυγας, και αργότερα μεταφέρθηκε στην 376η Πτέρυγα Βομβαρδισμού (Φεβρουάριος 1944).
Στις 19 Νοεμβρίου ένας νέος 'Απελευθερωτής” ανατέθηκε στο πλήρωμα. Επρόκειτο για το Β-24D 41-23656, 'L', "ΡΟΟΥΝΤΥ ΑΝΝ", με το οποίο εκτέλεσαν τέσσερις αποστολές έως το τέλος του μήνα.
Στις 22 Νοεμβρίου η 344η Μοίρα Βομβαρδισμού εγκατέλειψε την Τυνησία και εγκαταστάθηκε στην Αεροπορική Βάση του Βρινδισίου στην νοτιοανατολική Ιταλία.
Στις 6 και στις 14 Δεκεμβρίου ο Καβάφης πέταξε ξανά πάνω από την Ελλάδα, μετέχοντας σε δύο ακόμη αποστολές εναντίον των αεροδρομίων της Ελευσίνας και τού Τατοΐου.
Στην πρώτη περίπτωση ένα Me-109G επιτέθηκε στο "ΡΟΟΥΝΤΥ ΑΝΝ" βυθιζόμενο από ψηλά, ο  ναυτίλος Ανθυπολοχαγός (Ι) Τζαίημς Ρόζενμπλουμ χειριζόμενος ένα από τα πολυβόλα του ρύγχους πυροβόλησε εναντίον του όμως δεν παρατήρησε πλήγματα. Το Μέσερσμιθ έχοντας ευθυγραμμιστεί στο ίδιο ύψος με το Β-24D, απαγκιστρώθηκε με βύθιση και ο Αργύρης μέσα από τον κοιλιακό πυργίσκο, πρόλαβε να δει φευγαλέα την σκουρόχρωμη σιλουέτα του Me-109 με το λευκό σπίνερ της έλικας. Τα Ρ-38 που συνόδευαν τα βομβαρδιστικά ενέπλεξαν τους Γερμανούς διώκτες καταρρίπτοντας δύο από αυτούς.
Στην δεύτερη περίπτωση τα πυκνά σύννεφα (10/10) πάνω από τον Αττικό ουρανό ανάγκασαν τα βομβαρδιστικά στο σμήνος του Καβάφη να επιστρέψουν άπρακτα στην βάση τους στο Βρινδίσιον. Παρόλα αυτά, τα υπόλοιπα σμήνη στάθηκαν πιο τυχερά, και μέσα από κάποιο άνοιγμα του καιρού, άδειασαν το φορτίο τους στην περιοχή των υποστέγων και στις διασταυρώσεις των διαδρόμων του Τατοΐου...
Κρατώντας σφιχτά με τα δυο του χέρια, τις λαβές του Μπράουνινγκ των 0,50 ιντσών, το άφησε να πλησιάσει κοντά και κατόπιν πίεσε με τους αντίχειρες την πεταλοειδή σκανδάλη του όπλου, εξαπολύοντας μια μακρόσυρτη ριπή 5 δευτερολέπτων. Ορισμένα τροχιοδεικτικά φάνηκαν να πλήττουν τον κινητήρα του Fw-190 ο οποίος εξερράγη και το καταδιωκτικό τυλίχτηκε στις φλόγες. Στο πίσω μέρος του βομβαρδιστικού, οι πολυβολητές του πυργίσκου της κοιλιάς και της ουράς, παρακολουθούσαν συνεπαρμένοι το Fw-190 να βυθίζεται προς το έδαφος σαν φλεγόμενος κομήτης. Ο αριστερός πλάγιος πολυβολητής Επιλοχίας (Ι) Τρονκόσο, με τον οποίο πολεμούσαν πλάτη με πλάτη, χτύπησε φιλικάτον Αργύρη στον ώμο και του είπε χαμογελώντας: "Ωραία δουλειά Άρτζυ". Ο Έλληνας του πληρώματος είχε πετύχει την πρώτη του επιβεβαιωμένη κατάρριψη και είχε κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένος από τον εαυτό του. Μετά την επιστροφή τους στην βάση ο Υπολοχαγός (Ι) Τζων Ρεπ σημείωσε στην αναφορά του:
«Εύστοχα αντιαεροπορικά πυρά, μέτριας έντασης. Ο Ανθυπολοχαγός (Ι) Ρόσενμπλουμ τραυματίστηκε. Ο Επιλοχίας (Ι) Καβάφης κατέρριψε ένα εχθρικό αεροσκάφος. Η αριστερή πτέρυγα του αεροσκάφους υπέστη σοβαρές ζημιές. Το "ΡΟΟΥΝΤ ANN" δεν μπορεί να πετάξει πια».
Στις 15 Απριλίου 1944 ο Αργύρης έφτασε τον μαγικό αριθμό των 50 πολεμικών αποστολών, ολοκληρώνοντας έτσι μία μακρά και δύσκολη θητεία στο Μεσογειακό και Ευρωπαϊκό Θέατρο των Επιχειρήσεων. Ουσιαστικά πέταξε σε 44 πολεμικές αποστολές, όμως κάποιες από αυτές λογίζονταν ως διπλές, λόγω της μεγάλης τους διάρκειας, αφού ορισμένες φορές ξεπερνούσε τις 9-10 ώρες! Στο ενεργητικό του είχε βάλει πάνω από 300 πολεμικές ώρες πτήσης, έχοντας πιστωθεί με την επιβεβαιωμένη κατάρριψη 1 Fw-190 και τις πιθανές καταρρίψεις από δύο Me-109.
Για τις υπηρεσίες που προσέφερε στην διάρκεια της θητείας του, τιμήθηκε με πληθώρα παρασήμων.
Σε αυτούς τους 7 μήνες δράσης, η αρχική σύνθεση τού πληρώματος μεταβλήθηκε αρκετές φορές, καθώς τρεις άνδρες τραυματίστηκαν από τα αντιαεροπορικά πυρά και τις επιθέσεις των καταδιωκτικών και αντικαταστάθηκαν. Ο Λοχαγός (Ι) Ρεπ πέταξε επιπλέον σε 2-3 αποστολές, αποσπασμένος σε άλλα πληρώματα ως "Κύριο Πλήρωμα". Μετά την προαγωγή του στις 16 Απριλίου, ανέλαβε για ένα διάστημα και διοικητικά καθήκοντα στην 344η Μοίρα Βομβαρδισμού.
Ο Καβάφης επέστρεψε στις ΗΠΑ στις 30 Μαΐου του 1944. Θα περίμενε κανείς πως ο βετεράνος πολυβολητής θα περνούσε πλέον το υπόλοιπο του πολέμου σε κάποια Μονάδα της USAAF εκπαιδεύοντας νέους συναδέλφους του.
Παρόλα αυτά, ο Αργύρης εκμεταλλευόμενος την κατάργηση του κανονισμού που απαιτούσε πανεπιστημιακές σπουδές από όποιον ήθελε να γίνει πιλότος, αποφάσισε να κυνηγήσει το παλιό του όνειρο και αιτήθηκε να εκπαιδευτεί ως χειριστής καταδιωκτικού.
Έτσι λοιπόν, μετά από 9 μήνες εκπαίδευσης πήρε την “πουλάδα” του, όμως δεν πρόλαβε να σταλεί στο μέτωπο για μια δεύτερη θητεία, γιατί ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έφτασε στο τέλος του.
Εκείνη την περίοδο ο νεαρός χειριστής εκτελούσε την επιχειρησιακή του εκπαίδευση, όμως, δυστυχώς, δεν είναι γνωστό, με ποιον τύπο μαχητικού πέταξε.
Η απώλεια του προσωπικού του “ημερολογίου” δυσκόλεψε επί πλέον την έρευνα.
Μετά την λήξη του πολέμου, ο Αργύρης έλαβε τιμητική αποστρατεία στις 25 Σεπτεμβρίου 1945.
Κατά την διάρκεια τού πολιτικού του βίου εργάστηκε αρχικά ως τεχνικός ραδιοφώνου στον  Ραδιοσταθμό της Κολούμπια, και από εκεί μεταπήδησε στο τηλεοπτικό κανάλι WCAU TV στη Φιλαδέλφεια, όπου εργάστηκε μέχρι την συνταξιοδότησή του.
Στις 18 Νοεμβρίου 1950 παντρεύτηκε την αγαπημένη του Γκλόρια Μάτις - Καβάφη στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στην Νέα Υόρκη.
Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά την Διονυσία και τον Γκάρυ, πέντε δισέγγονα.
Ο βετεράνος αεροπόρος Αργύριος Χ. Καβάφης, απεβίωσε στις 27 Οκτωβρίου 2004 στο Τσέρυ Χιλ του Νιου Τζέρσεϋ, σε ηλικία 83 ετών.

[Σ.σ.: Το κείμενο είναι από αγγλική μετάφραση, στην οποία όμως έγιναν από μένα οι ανάλογες διορθώσεις και τα λάθη της μεταφράσεως, προκειμένου να καταστεί αναγνώσιμο στην σημερινή ελληνική καθομιλουμένη].